Koffie met gebak

Op dit moment is in ons deel van het land de herfstvakantie aan de gang. Tussen de bedrijven door werk ik nog een beetje, maar ben ook best veel thuis. Grootse plannen om mijn administratie bij te werken, schoonmaken, verder ‘verzinnen aan mijn verhaal’ en taarten bakken zijn allemaal mislukt. Mijn administratie bijwerken is saai, schoonmaken is nog saaier, verhalen verzinnen is geweldig, maar niet met twee loslopende pukkels en taarten bakken is veel werk, een smerige keuken en het ding is binnen een mum van tijd opgevreten. Je bent er langer aan bezig, zeg maar. Taarten kopen we wel.

Volgende week ben ik jarig en ga zo eens kijken welke taart ik ga bestellen. Overigens vier ik het niet, maar we eten wel taart en een select gezelschap komt langs. Mijn geboortedag is geen enkele reden voor een muf feestje. Een verjaardag vieren is net zoiets als een bijeenkomst van de punnikclub op woensdagmiddag.

“We maken een kringetje van jongens en van meisjes. We maken een kringetje van tra-la-la.”

En daar komen de plakjes worst, gevulde eitjes (op een echt goede verjaardag), een glaasje bowl en ik hoop dat die ouwe kletsmajoor zo meteen ergens anders gaat zitten. Voordeel van je verjaardag niet vieren is, dat je op iemand anders zijn ‘feestje’ niet hoeft te verschijnen. Daar heb ik net zo’n hekel aan. Mijn tijd breng ik graag door met mensen die ik leuk vindt en niet met de kennissen van anderen. Toch is dit niet altijd een geaccepteerde gedachte. Voordat je het weet heb je namelijk het stempel: onmaatschappelijk. En dit is geen grap. Naarmate dat ik ouder wordt, heb ik steeds minder zin in verplichtingen. En ik ben oud hoor. Benieuwd ben ik altijd naar de mening van eensgezinde. Hoe gaan zij hiermee om.

Is het ongezellig op zulke feestjes? Heel veel mensen vinden van niet, want velen vieren het gewoon. Waarschijnlijk ligt het aan mij. Later als ik groot ben, ben ik vast een verzuurd oud mens zonder visite. Nou, daar ben ik dan weer mooi klaar mee.

Zondagse activiteiten

Vorige keer heb ik jullie laten meegenieten van onze boswandeling en bijbehorende trofeeën. Na het verjagen van alle bijtmieren zijn deze pronkstukken zorgvuldig neergelegd. Inmiddels heeft er een metamorfose plaatsgevonden met als resultaat verlepte bladeren. Trouwens, het konijn is de dag erna begraven. In een doos met roze fleecekleed en roze roosjes. De zesjarige wilde er een bedevaartsoord van maken. Laten we dat maar niet doen. Zo is het al ‘circus’ genoeg. De elfjarige had er niks mee.

‘Sorry, het klinkt misschien harteloos, maar ik ben niet verdrietig ofzo. Ik had er gewoon geen band mee.’

Haar eerlijkheid is soms even slikken en ongenuanceerd. Recht voor zijn raap. Wat ze zegt, dat meent ze ook. En gaandeweg leren we haar, dat je af en toe jezelf een beetje moet aanpassen.

Maar goed. Op zondagmiddag laat ik mij ook weleens omlullen tot een strandwandeling. Alleen in de herfst en winter ben ik zover te krijgen. In de zomer ga ik daar niet heen. Parkeren kun je dan alleen heel ver weg, voor mij vooral ‘heel ver weg’. Als ik een kwartier moet lopen om op het strand te komen, raak ik in mineur. In de zomer wijken we liever uit naar andere prachtige gebieden, onze achtertuin met hangmat en zwembad bijvoorbeeld.

Het strand zelf vind ik nog wel enigszins aangenaam. Echter, voordat je daar bent moet je eerst een trap bestijgen. En niet zomaar een trapje. Nee, een TRAP. Het lijkt wel of dat iedere trede een venijnig lachje heeft. Irritante wandelaars klimmen achteloos naar boven. Ik natuurlijk ook. Eénmaal daar, ben ik ontzettend onder de indruk van het adembenemende uitzicht en sta stiekem uit te hijgen. Vijf lange minuten sta ik stil en staar. Hopende dat seabert met een zuurstoftank verschijnt.  Maar die jaren 80 zeehond is natuurlijk bedreigde diersoorten aan het redden, de fatsoensrakker.

Naar beneden is een eitje. Het is heerlijk, de wind, de golven, de geur. De verschillende structuren van zand. Driftig begeef ik me altijd direct naar het drooggevallen gedeelte. In los zand lijkt het alsof ik aan het klunen ben zonder schaats, werkelijk geen gezicht. Na een lekker rondje wandelen, sluiten we af met een versnapering bij een strandtent. Eén, twee of drie versnaperingen verder begeven we ons richting huis.

Of we vandaag naar het strand zijn geweest? Gelukkig niet zeg. Naar een caravancentrum. Genieten hoor. En zo heeft elke gek zijn gebrek.

Herfst en verandering

Langzaam maar zeker sijpelen ze ons veilige, warme wereldje binnen. De vluchtelingen. Zo zien we ze in het journaal, lezen erover in de krant en ineens komt de zesjarige thuis met de mededeling dat er een nieuw jongetje in de klas is gekomen. Een nieuw jongetje, verhaal voor mij onbekend, maar wel vluchteling. Hij is donker van kleur met pikzwart haar en volgens mevrouwtje is het een Duitser. Bang voor pesterijtjes vertel ik haar, dat ze wel aardig moet zijn. Het jongetje verstaat natuurlijk geen Nederlands. Ze kijkt me verbaast aan.

‘Nou, echt wel hoor. Hij zegt al….hallo en Lady Gaga.’

Ondertussen maakt ze hier thuis een herfsttafel. De herfsttafel waarvoor wij afgelopen weekend naar het bos zijn geweest. Vol enthousiasme begonnen we eraan. Lekker ‘gezinnetjestijd’. Met zijn vieren ons één voelen met de natuur. Hierbij een opsomming van de conversatie na de eerste driehonderd meter. Een aantal uiteraard van mijzelf.

‘Ik ben nu al moe.’
‘Ik heb pijn in mijn benen.’
‘Ik krijg overal jeuk van al die beestjes.’
‘Ieuw, er valt een rode mier op mijn hoofd.’
‘Oh, dit is een mooi blaadje. Gatver, hij is vies.’
‘Ik heb honger.’
‘Gaan we zo op het terras zitten zeg.’
‘Ik heb zin in een ijsje.’
‘Mijn benen trillen ervan.’
‘Laten we op dat bankje gaan zitten.’
‘Jasses, stront.’
‘Volgens mij lopen we verkeerd.’
‘Wanneer zijn we klaar?’

Bij tijd en wijle werden we gepasseerd door leuke gezinnen met degelijke kaplaarzen, robuuste fleecevesten, rugzak en de nordic walking stokken waren ze vergeten. Wat een tempo. Ik ben een slenteraar. Een rondje lopen vind ik wel leuk. In het bos ook nog wel zelfs. Tenzij we van het verharde pad af moeten, dan komen alle kriebelbeestjes wel erg dichtbij. Een kijker ben ik, beter gezegd een scanner. Teken, rode mieren, drollen….niets ontgaat mijn oog. Liever loop ik door stadjes en dorpjes, scan ik alleen nog maar kak. Veel rustgevender. We hadden een plastic zak vol herfstrommel, missie voltooid. Volgend jaar weer.

Bij thuiskomst was het konijn ook nog dood. Terwijl wij lekker door de bossen slenterden is het beestje er tussenuit gepiept. Hij was hoogbejaard en toe aan de konijnenhemel. Gisteren is hij begraven in een doosje met roze kleedje en roze roosjes. De zesjarige wilde er een heel bedevaartsoord van maken. Gelukkig vroeg ze niet of dat hij op de herfsttafel mocht…….

Balansen

Halverwege september en ik zal de balans eens opmaken voor mezelf. De balans van het leven na de zomervakantie. In de vakantie, tijdens mijn momenten van ´joie de vivre´ bekonkel ik altijd mooie soms filosofische doelen met mezelf. Uiteenlopende uitdagingen zijn het. Van een simpelweg meer genieten van de geur en kleur om je heen. Goed doen voor je medemens. Tot een serieus project van gezonder leven met meer beweging en verantwoord eten. En ja, dit kunnen we in mijn geval rustig een project noemen.

Om maar met het laatste te beginnen. Het startsein is gegeven. Meestal ga ik in juni ‘panikeren’. Te laat om al die rollades nog weg te werken. De tendens van de laatste jaren is dat er steeds meer ‘dikkies’ komen, een geruststellende gedachte, maar toch. Voor nu heb ik het ‘briljante’ idee om in september al op mijn voeding te gaan letten en regelmatig een rondje te gaan lopen. Regelmatig is overigens een ruim begrip. De bedoeling is om het een jaar vol te houden. Het idee is goed, ben twee weken bezig en drie kilo kwijt.

´De eerste weken verlies je alleen maar vocht.´

Zulke opmerkingen wil ik niet horen, jaloers wicht. Het is gewoon drie kilo. Drie kilo vocht, drie kilo vet, drie kilo stront. Het kan me niet interesseren, als die trut van een weegschaal maar naar beneden gaat.

Goed doen voor je medemens. Soms eenvoudig, vaak ook niet. Rond de feestdagen ga ik kleine pakketjes met lekkernijen maken voor mensen die het goed kunnen gebruiken. Tenslotte vreet ik zelf een stuk minder. Wie goed doet, goed ontmoet. Voor mijn ‘medemeisjes’ daarentegen ben ik alweer de versufte moeder geweest. De eerste studiedagen zijn alweer achter de rug. Dagen waarop de meisjes vrij zijn en ik dus niet. Lekker opgelet. Achteraf gezien een schuldgevoel voor niks. De elfjarige ging bij een vriendin logeren en de zesjarige was dikke mik met haar vader. Conclusie: ze hebben me niet gemist.

Nog meer goed nieuws? Jazeker. Volgens de miljoenennota ga ik volgend jaar iedere maand geld overhouden. En niet zomaar een tientje. Nee, wel honderd euro per maand. Twaalfhonderd blinkende munten op jaarbasis. Ga ik iedere maand nieuwe schoenen kopen, decadent doen bij de wijnboer. Of spaar ik het op en boek een 8-daagse ‘schransvakantie’ naar Ibiza. Na een jaar opletten heb ik daar toch wel recht op?

Lui of ontspanning

Het is toch ook wel weer fijn. Deze dagen met wat somber weer. Nu heb ik het niet over hoosbuien en temperaturen onder nul. Nee, net somber genoeg om ´legitiem´ op de bank te hangen, maar een wandeling zou ook nog tot de mogelijkheden kunnen behoren. Legitiem inderdaad. Als zonnestralen in de morgen neerstrijken op de vensterbank. En vogels in alle vroegte bulderen, dan ligt het nooit zo lekker meer in bed. Bij mooi, stralend weer voel ik me altijd verplicht om iets te gaan doen. Iets als in weinig zinnigs, maar toch. Lui op de canapé hangen valt daar echter niet onder.

Sommige zeggen dan: “Ik moet niks, beslis ik allemaal zelf.” Dit zijn zogenaamd, zelfverzekerde types. Enkele zijn het liefst hele dagen onder andere luitjes. Anders vervelen ze zich of voelen eenzaamheid. Nu is dit een aanname, want eigenlijk stralen ze gezelligheid uit. Van die ‘blije ei-hoofden’. Zelf ben ik regelmatig graag alleen of met mijn gezin om me heen. Gelukkig hebben ze de leeftijd, dat ze me aardig met rust kunnen laten. Met graag alleen, bedoel ik trouwens niet een uurtje. Nee, liever een hele dag of langer. Lezen, surfen en uren muziek luisteren met mijn ogen dicht. Heerlijk.

Gisteren was zo’n dag. Vanuit bed duiken we op de sofa. Nu ben ik gezegend met twee luie mormels, waarvan één tussen haakjes. Uiteraard ontbijten we horizontaal. Twee uurtjes later spoor ik de goorlappen aan om in de douche te gaan. Tussendoor zet ik wasjes en drogers aan. Ruim ik de vaatwasser uit. En spuit de wc schoon. Je moet natuurlijk je werk nog wel blijven zien, zou mijn eega zeggen, de slechterik. Spelbreker is het, want hij is een partij actief. Soms doe ik gewoon alsof ik hem niet zie, doodvermoeiend zeg. Eén kind kan deze ontspannen toestand niet langer aan. Ze is na de middag richting stad vertrokken met kameraden, monumenten bekijken. Het was tenslotte monumentendag.

Vandaag staat ontspanning weer op het menu. Vanmiddag gaan we echter wel aan de wandeling. Werkt ook heel ontspannend, zeggen ze. Net als de marathon lopen, squashen en yoga. Natuurlijk, ammehoela. Alhoewel bij het laatste, de krokodilhouding me goed afgaat. Vanochtend zijn we wel op dezelfde wijze gestart. Voorzichtig werd ons de vraag gesteld, wat we gingen doen vandaag. Niks, galmde het door de ruimte. It wasn’t me. Het was smurfin van zes. Lui ding!

Lang leve de pepernotenwinkel

Een pepernotenfabrikant gaat dit najaar tien pepernotenwinkels openen in Nederland. Aan het eind van de werkdag, even lekker het nieuws lezen et voilà……pepernotenwinkels. Pepernoten met smaken als framboos, stroop, tiramisu en truffel-kaneel. Waar zijn de smaken Piña Colada, Baileys of Bloody Mary. In een pepernotenwinkel verwacht ik natuurlijk wel een beetje aparte smaken. Pepernoten met ‘sinaasappelkorst’. Nou, om de vingers bij af te likken zeg. Wie heeft er nu zin in pepernoten met sinaasappel. Is dit een verkooptechniek om ons dames op het verkeerde spoor te zetten. Oh, er zit sinaasappel in. Past precies in mijn ‘ik-werk-aan-mijn-dikke-reet-dieet’.

Zelf heb ik helemaal niks met het feestje van Sinterklaas en de meisjes gelukkig ook niet. Pakjesavond, daar doen wij niet aan. Wat een zenuwentoestand en organisatie. Naar buiten sluipen, ramen bonzen en snel wegwezen. Weet je hoe koud en donker het is rond 5 december buiten. Mij niet gezien. Wij doen cadeautjes met kerst. Zodat ze natuurlijk wel aan een overdosis cadeaus komen. Lekker warm binnen voor de plastic boom, zingen ze: “Jingle Dell, Jingle Dell…..”

Waar ik ook zo’n hekel aan heb zijn surprises. Lekker knutselen in het geniep met die smerige papier maché. Dan eet ik nog liever een bak pepernoten met ‘sinaasappelkorst’ op. Een doos met krantensnippers vond ik knutsel-achtig zat. Sinds ruim drieëntwintig jaar heb ik geen surprise meer gemaakt. Zodra ik bij machte was om voor mezelf op te staan, deed ik aan ‘werkweigering’. Tjuus met jullie grappen. De beteuterde gezichtjes van de ijverige surprise bouwers zie ik nog voor me. Helemaal aan gruzelementen gescheurd, je knutselwerk. Daar sta je dan met je peen en uien gezicht.

Zelf zou ik het als kind trouwens helemaal niet erg hebben gevonden, als zwarte piet zou verdwijnen. Eerlijk is eerlijk, ik was op mijn vijftiende nog doodsbang. Ja, ik was op de hoogte hoor, maar toen ook al een ‘koningin schijtebroek’. Wij gaan niet naar de intocht. Een paar keer een poging gedaan, maar bij de eerste glimp van de stoomboot, waren ze er al klaar mee. We hebben er zelfs een keer eentje geschminkt. Twee dagen later liep ze nog met een opgezwollen gezicht, allergisch voor schmink, ook dat nog. Eigenlijk hoop ik dat het voorlopig nog een beetje rustig blijft rond het Sinterklaas gebeuren en de opening van de pepernotenwinkels ook nog even op zich laat wachten.

Dag vakantie

De zomervakantie is voorbij. Zes weken geen structuur. Lang opblijven, zwarte nagelranden, lange teennagels, een dag niet douchen, maaltijden vervangen door een bak chips. Ontbijten met een frikandelbroodje, plaktattoeages op het voorhoofd en dit alles in gematigde versie uiteraard. Ze leken weggelopen uit het verhalenboek ‘De viezerdjes’. Wat heerlijk, van mij had de vakantie nog wel een paar weken langer mogen duren. Een pesthekel heb ik aan ‘vroeg’ opstaan en stel dit zo lang mogelijk uit. Als een dolle stier moet ik dan heen en weer rennen tussen boterhammen en haren kammen. Ondertussen durf ik ook nog te krijsen dat iedereen zijn giechel moet houden. Het is namelijk nog midden in de nacht…..gevoelsmatig dan.

Gisteravond was het weer zover. De laatste zondagavond van de zomervakantie. Rond een uur of zeven gaan de raderen draaien. Gymschoenen. Zes weken de tijd en de laatste avond bedenk ik me, dat ze nieuwe gymschoenen nodig hebben. Hoopvol gooi ik twee paar oude vodjes hun kant op. Passen die handel. Misschien zijn de voetjes niet gegroeid. Tevergeefs natuurlijk. Nog even controleren of een klein stukje extra teennagel eraf het verschil kan maken, maar helaas. Teentjes dubbel is ook geen optie. Nu we toch bezig zijn, kunnen we meteen kleding passen. Een hoop gemopper, maar ik ben niet van plan om de dames als een stel schobberdebonken naar school te sturen. De eerste indruk telt. Daarna zien we wel weer.

Die twee zijn gegroeid, niet normaal. Volgend jaar zomer krijgen ze niks meer te eten. Het is wel goed met ze. Heel de boel opvreten en ook nog om een nieuwe garderobe moeten. Voor nu ontkomen we er niet aan. Tevens hadden we een zak vol kleding met gaatjes en DNA van pizza, macaroni, cola en cocktailsaus. Graaiend in de kasten komen we de door chloor verbleekte badpakken tegen. Perfect voor de zwemles van morgen. Het balletpakje is zijn bordeauxrode kleur gelukkig niet verloren. De panty is getransformeerd tot ‘peeptoe-panty’. En de spitzen….dat gaat weer geld kosten.

Dolgelukkig ben ik met deze sores van niks. We leven in vrijheid. Zijn voorzien van eten en een warm bed. Het Libische jongetje met een kapotte teddybeer, het Syrische meisje met de droevige ogen, het kindsoldaatje uit Congo. Wat gun ik deze kinderen en hun ouders ook deze nietszeggende misère.

Huishouden van Jan Steen

“Ik zou weleens bij je binnen willen kijken. Volgens mij is het een chaotisch huishouden.” Het leuke van zo´n avondje uit in eigen stad is dat je mensen tegenkomt en ineens een naam bij een gezicht krijgt. Zo ook bij deze mevrouw, wat een leukerd. Het heeft me wel aan het denken gezet, haar uitspraak. Zien mensen mij als één of anderen tokkie, een ´ordi pordi’ een viezerik?

Weet je, ik ga proberen een beschrijving van mijn leefeenheid te geven. Nee, geen foto’s…..ik ben tenslotte geen fotograaf. We vertoeven met zijn allen vaak in de woonkamer van ongeveer vijfenvijftig vierkante meter. De kleuren op alle muren zijn donker- en lichtzeegroen. Het centrale punt is de grote zelfgemaakte eettafel voor sowieso tien personen en met een beetje passen en meten kunnen er altijd meer bij. Een gevonden houten trap doet dienst als boekenkast. Af en toe rent er een kind doorheen met de klauwtjes vooruit, dan komt heel de handel naar beneden. Een grote loungebank voor zeker zes languit liggende mensen. Een opgepimpt dressoir met deuken en krassen. Ideaal, we kunnen gewoon doorrammen met de deurtjes. Een grote spiegel. Eigenlijk hoort zo’n spiegel op een kast, hier staat hij op de grond. Eén meisje maakt er gebruik van om balletpassen te oefenen en een ander meisje spettert hem vooral onder als ze iets te dichtbij Dolly Parton aan het playbacken is. Een joekel van een televisiekast en wel één hele plant. De rest is dood.

Een bloedhekel heb ik aan tierelantijnen en dol ben ik op tweedehands ‘rommel’, gekocht of gevonden. En dan bedoel ik echt tweedehands ‘rommel’. Niet de meubels en toebehoren, die zo zijn gemaakt en verkocht worden in een netjes geëtaleerde winkel. Prullaria ga je bij mij niet terugvinden. Aan een rondslingerende krant kan ik mij al ergeren. Het liefst zou ik willen, dat iedereen de kopjes en bekers op kleur terugzet in de kastjes. In een rare bui wil ik de kleding ook weleens op kleur leggen om er na drie dagen achter te komen, dat er een kleurenblinde orkaan doorheen is gegaan. De Wc-rol moet altijd op de juiste manier worden opgehangen, al verschillen de meningen hier weleens over. Mijn mening is de juiste.

Heb ik nu een impressie kunnen geven van hoe het er hier aan toe gaat? We kunnen met deze beschrijving nog steeds alle kanten op en eigenlijk……was dat ook de bedoeling. Ik houd van mijn gestructureerde huishouden van Jan Steen.

Tipsy

Drink met mate. Wat? Drink met je maten? We kennen het allemaal wel. Van die avonden waarbij de drank rijkelijk vloeit. Het beregezellig is. Je voor je gevoel heel de wereld aan kan. Denkt dat je kunt dansen als een pas afgestudeerde danseres van de dansacademie. Je intelligentie deze avond echt de spuigaten uitloopt. Je vrienden wordt met die verwaande muts. Joh, ze valt reuze mee ‘in het echt’.

In werkelijkheid, zeg je ja waar het nee moet zijn. Begrijp je soms niet helemaal wat de ander verteld, maar….we filosoferen zo fijn. We zitten echt op dezelfde golflengte, die van de drank welteverstaan. Dans ik de ‘oeps, ik stoot iedereen aan salsa’. Kijk ik met mijn linkeroog in iemands rechter broekzak. Zweren, dat ik recht loop, terwijl ik de gehele straat benut.

Nu zijn op dit moment de Havendagen aan de gang. Menig jaar heb ik op bovenstaande wijze afgesloten. Ieder jaar kraam ik in het rond: “Ik doe een beetje rustig aan hoor, dan heb ik nog iets aan de zondag.” Een loze belofte aan mezelf, behalve het jaar waarin ik zwanger was. Overigens ben je dan die ‘intelligente gesprekken’ ook snel zat. Deze avond ben ik ook eerder naar huis gegaan.

Die avond waarop we het ‘licht’ hebben uitgedaan en plaats namen op een bankje om iedereen naar huis te sturen, zal ik ook niet gauw vergeten. Nog even een broodje makreel gescoord, want aan het einde van zo’n avond moet er natuurlijk wel gegeten worden. Binnen twee seconden lag dat broodje op de grond. Hoe is het mogelijk? Gelukkig kon je van de vloer eten, dus geen probleem. Aan het einde van zo’n avond, als de verzadiging is toegetreden, weet je: morgen ga ik het zwaar krijgen.

Zulke avonden zijn om in te lijsten, ondanks de zware nasleep. Een gezellig avond is niet altijd in combinatie met drank hoor. Zeer zeker niet zelfs. Maar deze avonden of middagen hebben wel altijd extra ‘sjeu’, dit komt natuurlijk door het ontstane roesje. Voor dit jaar heb ik natuurlijk weer met mezelf afgesproken: rustig aan. Mocht iemand mij tegenkomen en loop ik niet recht, kijk ik in  je rechterbroekzak, spreek ik Afrikaans en doe de hokey pokey. Geen idee waar het door komt. Tenslotte zou ik rustig aan doen…..jij, ouwe zuipschuit.

Zon, zee, strand en glijbanen

We hebben genoten. Zon, zee, strand, aquapark, boulevard en kinderrommel. Wat zien die kinderen er toch in? Plastic strik-diadeem met knipperende lichtjes, lichtgevende ‘boksbeugel’ of afzichtelijke Crocs. Op Schiphol draaien de kinderhersentjes direct overuren bij alle winkeltjes. Tot het moment waarop de ‘kleine’ keihard met haar bolus tegen een tafel aanloopt. Natuurlijk, dat hebben wij weer. Nog geen vijf minuten binnen. Gelukkig viel de schade mee.

We hadden een heerlijke bungalow op een all-in resort. Toch lekker een eigen plek en ondertussen hoef ik nergens aan te denken. Behalve aan hagedisjes en andere insecten. Met een fantasierijke buurman: er zouden eventuele slangen uit de wc-pot kunnen komen, was de toon gezet. Overigens liep de laatste twee dagen ons toilet niet meer goed door. Zou het dan toch? Met een schuimspaan heb ik het toiletpapier uit de pot gevist. Niet te flauw. Mijn wederhelft informeerde of ik mijn verstand had verloren. ‘Joh, er gaat toch niemand koken in een all-in.’

De buffetten waren heerlijk, overdadig en keuze voor iedereen. Overigens schoof ik regelmatig langs het kinderbuffet, die ‘rotzakken’ hadden namelijk heerlijke gehaktballetjes. Natuurlijk acteerde ik dat het voor één van mijn bloedjes was. Enig minpuntje: kinderen willen zelf opscheppen en dat duurt lang. Mensen, wat een eindeloos geduld hebben sommige ouders. Ik had de opscheplepel al drie keer uit die klauwtjes gerukt. Tot mijn grote vreugde bleven alle kindertjes lekker aan tafel zitten, want van ronddwalende of nog erger…..rondrennende peuters en kleuters krijg ik helemaal de kriebels.

Het aangrenzende aquapark heeft voor een hoop plezier gezorgd. De kinderen hebben we niet gehoord. Grote golvende glijbanen, glijbanen waar je met een band vanaf kan, een glijbaan als een centrifuge en ik ben nergens in geweest. Ooit een keer getipt om de zwembroek tussen de bilnaad te ‘frotten’. Als een trein ging het, zo snel. Was meteen ook de laatste keer. Ik ‘frot’ niks meer. Jaren later toch nog eens een poging gedaan. Zwembroek netjes laten zitten, niks aan het handje. Is die glijbaan ‘ineens’ overdekt en zwart. Ik zag geen hand voor ogen, opende mijn giechel, raakte in paniek en kwam die glijbaan uit….als een happende vis op het droge.

Nu zijn we weer thuis en kunnen terugkijken op een mooie herinnering. Iedereen is weer bezig met zijn eigen beslommeringen hier in huis. Een berg wasgoed lacht mij tegemoet en ik…..ik lach terug. Welkom thuis.

Vorige Oudere items Volgende Nieuwere items

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Follow Simone Dokter on WordPress.com

Simone Dokter

rondvaart

rondvaarten en boottochten in en om Utrecht

joepblog

Miniaturen over vaderschap familierecht en nog wat dingen ----------------------------------------------- scroll down of klik op het pijltje

NUtblog

Ars longa, vita brevis

annick leest

een boekenblog

daanschrijft

over het bijzondere in het alledaagse

Trendy Goodies

Een site/blog waarin ik over ons leven, onze dieren, mijn creatieve ideetjes, mijn webwinkel Trendy Goodies en mijn leven met fybromyalgie schrijf.

samentegendehardewereld

Just another WordPress.com site

Jellybeats

a personal life style blog

Ewoud Butter

Zelfstandig onderzoeker, adviseur, (toneel)schrijver

dagelijks iets degelijks

een kijk op de wereld van wielrennen, muziek, literatuur, theater, film, erotiek en zoveel meer dingen die het leven aangenamer maken

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Vertel me een verhaal

Digitaal atelier van Cathérine Ongenae

Luuk

Natuur en wat ik verder ontmoet

Anouk Fierens

#noukiestekeningetje

david troch

man van het woord

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

cindyknoke.wordpress.com/

Photography and Travel

Martin Jan Melinga

Gezondheidsfilosoof en innovator | Een kritische blik op de maatschappij en de gezondheidszorg in het bijzonder. Pleit voor Leefstijl Gezondheidszorg. Op persoonlijke titel!

Gedachtenspinsels

Personal Lifestyle Blog

wanda politica

Wanda Dijkstra - iemand met ambities, meningen en fouten.

NooitMeerBuitenSlapen

Verhalen van een ervaringsdeskundige

ZICHTBAAR ALLEEN

Een blog over poëzie

feetjeblogt

Het leven door de ogen van Feetje

Stukkie lezen?

In alles zit een verhaal

blogbydenisee

blogbydenisee

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Tifosa

Vrouw, mama, zot van mijn man en kinderen, lezen, sport, tv, eten en Italië

desperate huismus

De avonturen van een huismus in Chicago

Woolywoot

Kom, zullen we stilstaan? | weblog

Vintage Vision

Creatieve blog over mode, decoratie en fraaie hebbedingetjes!

reismeermin

Just another WordPress.com site

©urieuzeneuzemosterdpot

see it, feel it, enjoy it!

JEAN PHILIP DE TENDER

everything is a story

Henningsheim

Alltägliche Begegnungen

KoningsKrabbels | Sandra de Koning - van de Pol

Mijn Koningskrabbels gaan over Lief, Leuk, Lachen, Leven, Lessen, Lezen, Luisteren, Langdradig, Lastig, Lanterfanten, Lef, Laten & Later...

About my so called life!

Aut inveniam viam, aut faciam

Life through Cat's eyes

What you seek is seeking you #Rumi

Denkgedachten

Een bescheiden poging om mezelf, de mens(heid) en het Leven beter te begrijpen

#sylviawitte

korte schrijfsels vanuit mijn onderbuikadres

watikzoalbeleef

This WordPress.com site is the bee's knees

Peter Gortworst

Korte en soms iets minder korte verhalen.

IMPREINTofficial

The official page of the artist created to host the project 'CUT OFF'.

Sonja leest&schrijft

You know you've read a good book wen you turn the last page and feel a little as if you have lost a friend