Mijn eerste Wereldpicknick

Heb je zin om op onze Wereldpicknick van Wereldvrouwen te komen? Begin mei kreeg ik dit bericht. Nou, dat is niets voor mij hoor, dacht ik. Regelmatig lees ik in de media over activiteiten georganiseerd door Wereldvrouwen. Het is nooit in mij opgekomen om daar eens heen te gaan. Nee hoor, vast zweverig geitenwollensokken gedoe.

Toch was ik eigenlijk wel nieuwsgierig en besloot om te gaan. Van tevoren eten gekocht bij onze plaatselijke ambacht om mee te nemen. Niks eigengemaakt. Geloof me, dat is voor iedereen beter. Voor de gasten, de middenstand en mijn keuken. Bij een doodnormale Hollandse pot zitten de sperziebonen rustig aan het plafond.

Afgelopen week was het dan zover. Bij aankomst waren veel Wereldvrouwen aanwezig. Van een afstand zag het er gezellig en gemixt uit. Leuk! Jong, oud en allerlei culturen. Zo op het eerste gezicht kende ik werkelijk niemand en even bekroop me een onbehagelijk gevoel. Dit was maar van korte duur. Direct kwam er iemand naar me toe en de opening was daar. Mijn eten en drinken uitgestald en mijn picknick kon beginnen. Vijf minuten later stond ik oog in oog met een schaal baklava. Beheerst heb ik er eentje genomen en niet heel de schaal. Achter de schaal verscheen een bekend lachend gezicht. Deze vrouw woont bij mij in de buurt. Nu weet ik wie ze is, wat ze studeert en waar ze vandaan komt. Uiteraard heb ik nu een ‘flardje’ te horen gekregen, maar ben nu al onder de indruk. Wat een warm mens.

Mijn oog zag vrij snel wat bekende gezichten ­– tussen de konijnenkeutels –  en daar ben ik bij gaan zitten. Voor mij was dit zeer welkom. Het gaf mij de gelegenheid om rustig alles te bekijken en ondertussen wat vragen te stellen. De baklava smaakte naar meer, maar ik had net mijn verlate lunch achter de kiezen en was voornemens om niks te nemen. Voornemens ja.  Zonder het te beseffen was ik ineens naar het buffet met Wereldgerechten ‘gezweefd’.

Verderop zag ik een groepje onbekende buitenlandse vrouwen zitten en besloot om kennis te maken. Wat volgde was een mooi gesprek. De middag was voorbij gevlogen en met een ervaring rijker heb ik de picknick afgesloten. Wat een warm welkom heb ik gekregen. Dank daarvoor. Nu houden ook de Wereldvrouwen zomervakantie. Op twee september tussen twee en vier uur beginnen ze weer. Komt u ook?

Een holbewoner zonder doorzettingsvermogen

Van uitstel komt afstel en al helemaal als je Simone Dokter heet. Ik ben namelijk een flapdrol eerste  klas. Een slapjanus zonder ook maar een greintje doorzettingsvermogen. Volgens mij is dat hele afstel gebeuren speciaal voor mij verzonnen en ik maak er dan ook gretig gebruik van.

Gisteren had ik bedacht: het moet maar eens afgelopen zijn met mijn lapzwanserij. Iedere dag begin ik namelijk aan een nieuwe leefgewoonte. Diëten is tegenwoordig niet meer hip en je moet je leefstijl aanpassen. Veel beter en lijkt me een makkie. Eindelijk niet meer met weegschaaltjes hannesen of voedsel schrappen. Gewoon goed opletten, vreet de helft en je eigen verstand gebruiken, want we weten natuurlijk allemaal hoe het werkt. En toch is het helemaal niet zo makkelijk, merk ik. Al weken zit ik aan de smoothies. Bevalt me echt geweldig en voel me ontzettend fit, mooi meegenomen. Plofkip is al veel langere tijd verbannen van mijn lijstje en eigenlijk stopt het nu. Verder stel ik mijn nieuwe leefstijl uit.

Het vreet de helft gebeuren is een crime. Als ik aan het eind van de werkdag aan het diner zit, dan is er geen enkele hersencel die mij ook maar enigszins in bedwang probeert te houden. Bunkeren als een holbewoner. De schaamte voorbij. Achteraf altijd hetzelfde liedje. “Oh, niet normaal, ik zit vol. Ik moet even horizontaal uitbuiken hoor. Morgen neem ik echt minder.”

Nog griezeliger is het bewegen bij deze nieuwe ‘aandoening’. Bewegen als in sporten, wandelen en fietsen. De avondvierdaagse was een mooie start geweest, maar helaas. Een goede vriendin van mij gaat s ’morgens  om zes uur een rondje hardlopen. Uiteraard heb ik geïnformeerd of ze misschien gek aan het worden is. Het schijnt echter heerlijk te zijn. Hoe is het mogelijk? Mensen die bewegen hebben altijd blessures of andere verwondingen. Voor het gemak scheer ik jullie allen over één kam, want de blessures die er nu nog niet zijn, die komen vast binnenkort.

Toch ben ik niet helemaal mesjogge en begrijp heus, ondanks al mijn smoesjes, dat het allemaal veel gezonder en beter kan. Gisteren ben ik vol enthousiasme de dag begonnen met een bordje Griekse yoghurt met koudgeslingerde honing en muesli. Afgesloten heb ik met een fietstochtje van negen kilometer en aansluitend een half uur yoga. Een kleine onderbreking bij het onderdeel ‘ontspan je neus’ daargelaten (de tranen in mijn onderbroek). Even herpakken en eerlijk? Ik vond er geen bal aan, maar ga vanavond weer…..denk ik.

Smetvrees met een knipoog

Al jaren heb ik ‘last’ van angst voor viezigheid. Alles ontsmetten met dettol of chloor is niet aan mij besteed. Mijn huid ligt ook niet open van het vele schoonmaken. Het blijft al jaren in de ‘humoristische’ fase. Smetvrees met een knipoog dus, het zit gewoon tussen mijn oren. Ooit heb ik op tv een vrouw gezien met obsessieve dwang tot schoonmaken. Ze was continue in de weer met schoonmaakmiddel en sloot zichzelf helemaal af van de buitenwereld, echt heel erg. Mijn rare hersenspinsels zijn van een hele andere categorie.

Het openen van deuren met je elleboog komt voor velen vast bekend voor. Echter het sluiten daarvan gaat een stuk lastiger, dit doe ik dan ook altijd met mijn knokkels. Gaat nog niet echt makkelijk trouwens en toevallige passanten kijken een beetje vreemd. Tevreden ben ik, als de binnenkant van mijn hand niet aan de deurklink hoeft te zitten.

En wat te denken van een weekendje in een vakantiehuisje op een park. Bij binnenkomst wil ik niet door mijn mond ademen, anders proef ik die muffe lucht. Hysterisch natuurlijk. Eerst alle ramen open. Vervolgens laat ik alle andere mensen eerst naar het toilet gaan, zodat alle ‘viezigheid’ nu aan hun billen zit. Volslagen idioot, ik weet het. De keuken fris ik wel op. Met echt schoonmaakmiddel, bedoel ik. Het zou toch vreemd zijn, als ik de rest zou vragen of dat ze met hun kont langs de keukenkastjes willen schuren. Over de bedden wil ik het niet eens hebben. Mijn voorstel om op zo’n ‘smoezelig’ bed een luchtbed te leggen, werd beantwoord met fronsende wenkbrauwen. Prima, dan duiken we wel tussen de huidschilfers van anderen. Lekker onder zo’n paardendeken.

Laatst heb ik een artikel gelezen over de frisheid van een baard. U kunt net zo goed een wc-bril kussen. Een baard zit vol met poepresten. Niet bij alle mannen natuurlijk, maar er zitten smeerpijpen tussen hoor. Letten we allemaal vijf december even op, dan komt die ‘ouwe poepdoos’ weer naar Nederland. In ieder geval poets ik sinds kort mijn wangetjes na de felicitaties aan bebaarde mannen en vrouwen .

Naarmate ik ouder wordt, worden deze tics wel minder en dat is maar goed ook. Is goed voor je weerstand, zeggen ze. Mocht u over veertig jaar een smoezelige bejaarde met baard tegenkomen, dan ben ik het.

Chips en Nickelodeon

Vandaag is het ‘buitenspeeldag’ en denk terug aan mijn eigen jeugd. Eigenlijk best raar: ‘buitenspeeldag’. Nickelodeon gaat vanmiddag tussen 13:00 en 17:00 uur op zwart, zodat kinderen niet in de verleiding komen om toch televisie te gaan kijken. Lekker hangen voor de buis met misschien wel een zak chips of ander lekkers. Het is natuurlijk geen geheim. Kinderen zijn tegenwoordig wat meer ‘chubby’  en dat komt niet door die appel. Volwassenen ook, maar wij weten hoe het werkt toch? Er hangt heus geen krop sla aan mijn heup.

Vroeger had je niet zo’n speciale dag. Alle dagen moest je buiten spelen met je ‘groope’. Overigens helemaal geen straf. Hinkelen, touwtje springen, verstoppertje, stoepranden, tikkertje, belletje lellen en ga zo maar door. Ook verveeld op een bankje zitten of in het gras liggen hoorde daarbij. Tegenwoordig komen ze dan naar huis. “We vervelen ons.” Aan mijn hebben ze dan niks. “Gefeliciteerd, ik niet!”

De oudste, elf jaar,  heeft al een tijdje een telefoon. Daardoor voelt ze zich nooit meer ‘alleen’. Er is altijd iemand ‘aanwezig’ op dat ding. Wel hebben we afspraken gemaakt. Onbeperkt schermpje loeren, gaat hier niet door. Zij accepteert dit en voelt zich er prima bij. Een geheim wachtwoord heeft ze er ook af moeten halen, want ik moet ten alle tijden op dat apparaat kunnen kijken. Uiteraard gaat die tijd van privacy komen, maar voor nu nog niet. Verbolgen was ze. Mijn liefdesverhaal jegens haar haal ik weer uit het vet. Gooi al mijn charmes en humor in de strijd en breng met volle overtuiging mijn standpunt. Het is bijna een toneelstuk met als gevolg begrip en acceptatie.

Mijn kinderen spelen eigenlijk wel heel veel en dit gaat ‘uit zichzelf’. Ik heb er geen omkijken naar. Ze gaan gewoon spelen en hobbelen zo nu en dan binnen. Struinen in de kastjes op zoek naar een snoepje of nemen een glas siroop.  Maar nu is er dus een ‘buitenspeeldag’ georganiseerd met springkussens en al. Mijn kleinste ‘monster’ is dit ter ore gekomen. U begrijpt het zeker al. Nu mag ik dus vanmiddag fijn naar dit evenement. En ik had net een middagje Nickelodeon op de planning staan met chips, jammer zeg!

Psychologisch tuinieren

Zittend met een boek en glas Radler in een onkruidvrije, mooi opgeruimde, geordende tuin. Wat een deceptie. Ergens gaat er iets verkeerd, bij mij althans. Op het moment, dat ik mijn zadeltassen behendig in een stoel plet, ziet mijn oog ‘mevrouw onkruid’. Een niet welkome gast, die te pas en te onpas verschijnt. Stoïcijns ga ik toch gewoon zitten, sla mijn boek open, neem een ferme slok en besluit te gaan genieten.

Mijn gedachten dwalen af. Onkruid! In de eerste dagen van april ´pimp´ ik mijn tuin. Ga onkruid te lijf alsof het een lieve lust is. Schraap de ongewenste plant van tussen de tegels. Snoei struiken en vul potten met verse aarde. Ontdoe de schuurtjes van spinraggen en andere viezigheid. Hier en daar hang ik tierelantijnen op zoals, nepvlinders en bloemen. Ondertussen word ik openlijk uitgelachen om mijn nieuwe aanwinsten. Aan het eind van deze middag ben ik een tevreden, krakkemikkige dertiger. Afgebroken nagels met zwarte randen, aarde in mijn haar. Zoals het hoort na een paar uur tuinieren.

Een kattenverjager hebben we aangeschaft, deze kan ik mooi nog even installeren. Al dat geschijt van die beesten in mijn tuin raak ik ook spuugzat. Wonende nabij een Chinees zou je misschien verwachten, dat we hier geen last hebben van loslopende katten. Helaas is dit wel zo. In ieder geval zit er geen kat in de babi pangang, ook een geruststellende wetenschap.

Nu is het moment daar, weken later weliswaar, maar zon en vrije tijd passeren elkaar. Het is tijd om neer te strijken in mijn eerder opgeruimde tuin. Beduusd staar ik voor mij uit. Mijn eerder opgeruimde tuin lijkt spoorloos te zijn verdwenen. De verse aarde is niet meer mooi zwart, groene sprieten overal. Zelfs mijn nepvlinders liggen eenzaam op de grond te verschieten van kleur. Niks zo vergankelijk als een bijgewerkte tuin. Zonde van je tijd ook! Behalve voor diegene die er plezier aan beleven. Ik hoor niet bij deze groep.

Een psychologisch gesprek ga ik met mezelf aan, in stilte hoor, dat wel. Af en toe zou iedereen een gesprek met zichzelf moeten organiseren. Sterker nog, voor sommige zou het een dagelijkse verplichting moeten zijn. Relativeren brengt ieder mens in evenwicht.

Mijn glas is inmiddels leeg. Ik neem er nog één. Sla de bladzijde van mijn boek om. Gooi mijn voeten op tafel en zet mijn stoel in de relaxstand, heerlijk!

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Follow Simone Dokter on WordPress.com

Simone Dokter

rondvaart

rondvaarten en boottochten in en om Utrecht

joepblog

Miniaturen over vaderschap familierecht en nog wat dingen ----------------------------------------------- scroll down of klik op het pijltje

NUtblog

Ars longa, vita brevis

annick leest

een boekenblog

daanschrijft

over het bijzondere in het alledaagse

Trendy Goodies

Een site/blog waarin ik over ons leven, onze dieren, mijn creatieve ideetjes, mijn webwinkel Trendy Goodies en mijn leven met fybromyalgie schrijf.

samentegendehardewereld

Just another WordPress.com site

Jellybeats

a personal life style blog

Ewoud Butter

Zelfstandig onderzoeker, adviseur, (toneel)schrijver

dagelijks iets degelijks

een kijk op de wereld van wielrennen, muziek, literatuur, theater, film, erotiek en zoveel meer dingen die het leven aangenamer maken

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Vertel me een verhaal

Digitaal atelier van Cathérine Ongenae

Luuk

Natuur en wat ik verder ontmoet

Anouk Fierens

#noukiestekeningetje

david troch

man van het woord

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

cindyknoke.wordpress.com/

Photography and Travel

Martin Jan Melinga

Gezondheidsfilosoof en innovator | Een kritische blik op de maatschappij en de gezondheidszorg in het bijzonder. Pleit voor Leefstijl Gezondheidszorg. Op persoonlijke titel!

Gedachtenspinsels

Personal Lifestyle Blog

wanda politica

Wanda Dijkstra - iemand met ambities, meningen en fouten.

NooitMeerBuitenSlapen

Verhalen van een ervaringsdeskundige

ZICHTBAAR ALLEEN

Een blog over poëzie

feetjeblogt

Het leven door de ogen van Feetje

Stukkie lezen?

In alles zit een verhaal

blogbydenisee

blogbydenisee

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Tifosa

Vrouw, mama, zot van mijn man en kinderen, lezen, sport, tv, eten en Italië

desperate huismus

De avonturen van een huismus in Chicago

Woolywoot

Kom, zullen we stilstaan? | weblog

Vintage Vision

Creatieve blog over mode, decoratie en fraaie hebbedingetjes!

reismeermin

Just another WordPress.com site

©urieuzeneuzemosterdpot

see it, feel it, enjoy it!

JEAN PHILIP DE TENDER

everything is a story

Henningsheim

Alltägliche Begegnungen

KoningsKrabbels | Sandra de Koning - van de Pol

Mijn Koningskrabbels gaan over Lief, Leuk, Lachen, Leven, Lessen, Lezen, Luisteren, Langdradig, Lastig, Lanterfanten, Lef, Laten & Later...

About my so called life!

Aut inveniam viam, aut faciam

Life through Cat's eyes

What you seek is seeking you #Rumi

Denkgedachten

Een bescheiden poging om mezelf, de mens(heid) en het Leven beter te begrijpen

#sylviawitte

korte schrijfsels vanuit mijn onderbuikadres

watikzoalbeleef

This WordPress.com site is the bee's knees

Peter Gortworst

Korte en soms iets minder korte verhalen.

IMPREINTofficial

The official page of the artist created to host the project 'CUT OFF'.

Sonja leest&schrijft

You know you've read a good book wen you turn the last page and feel a little as if you have lost a friend