Toppers en andere trio’s

Na de berichtgevingen eerder deze week, dat René in het bezit is van zweepslag en Gerard een oud dametje kennis heeft laat maken met zijn bumper, wist ik het toch bijna zeker. Hun feestje in de Arena moet zo afzichtelijk zijn, dat ze er zelf van tussen willen knijpen. Niet dus, ze stonden er gewoon. Mijn ‘intimi’ kennen mijn aversie tegen carnaval en alles wat daar maar enigszins bij in de buurt komt. Verkleedpartijtjes vind ik ook eng.

Bedekt met tierelantijnen en ander afstotelijks vertrokken we richting bus. Na het compliment, betreffende mijn ‘dapperheid’, zat ik met opgeheven hoofd op de fiets. Wel met opgevoerd tempo trouwens. De bus was goed op tijd en daar zaten mijn kornuiten voor deze avond. In plaats van pakjes Wicky kwamen er andere versnaperingen naar boven en de gezelligheid was compleet. Busreis geslaagd.

In Amsterdam aangekomen werden we meteen getrakteerd op plassende dames. Best zielig, ze dachten een afgelegen plekje te hebben gevonden, komen wij langs. Hilariteit compleet, ook bij de ‘wildplassers’ trouwens. Er stonden wel gewoon dixies. Echter werden deze belaagd door mensen die hem omver wilde duwen, schorriemorrie ook altijd.

Nog geen kwartier binnen of voor me ontstond een soort van trio, echt ongelogen. Het gelebber was niet van de lucht. Een vrouw met twee mannen, dit ter informatie voor de beelddenkers. Overduidelijk onder invloed. Op zich allemaal nog niet zo erg, maar ze wankelde alle kanten op. “Even oppleuren nou”, zeg ik. Het heeft geen enkel effect, ondanks mijn grove toon.

Tijdens een bezoek aan de drankenbar stuiten we op een relletje. Direct alle beveiligers erbij, spannend. Volgens mij moeten we hier even blijven staan, opper ik. Een tand afgebroken, snee in de wang, borstkastjes vol testosteron, gillende keukenmeiden. We hebben het hier overigens over volwassen mensen, stelletje malloten. Chapeau voor de beveiligers, het was goed geregeld.

Iets voor tijd besluiten mijn eega en ik af te zwaaien. Op het gemakje afwateren en een broodje eten. Ja hoor, daar gebeurt het. We worden tegengehouden door de beveiliging. René, Gerard en Jeroen gaan dwars door het publiek en dit gaat precies voor mijn neus gebeuren. Hoe is het mogelijk? En niet één keer, maar vijf meter verderop ga ik in de herhaling.

Oh ja en het concert zelf? Het was leuk, gezellig dankzij al die mensen, maar voor mij geen verkleedpartijtjes meer.

Dienblad vol vette vingers

Ben benieuwd, dacht ik bij mezelf. Er is een oplossing voor een belangrijk eerstewereldprobleem. Het is om je dood te schamen, maar goed. Nieuwsgierig naar het briljante idee, wat ons bestaan weer vele malen prettiger ging maken, las ik verder. Al lezend sloeg mijn stemming om naar droefgeestig. Is dit echt?

Een dienblad met ingebouwd toetsenbord. KFC, de bekende vreetschuur met gefrituurde plofkip, komt met deze gadget op de proppen. Vette vingers op je smartphone zijn voorgoed verleden tijd. Via Blue-tooth kun je de verbinding tot stand laten komen om vervolgens als een idioot op het dienblad te rammen. Het schouwspel van literbakken vol kip en mensen met glanzend vettige lippen gaat opgefleurd worden door hangende hoofden en stoïcijns gestaar. Troosteloos.

Natuurlijk, ik doe er ook aan mee. Menig uurtje loer ik naar het scherm. Toch gaat het wat mij betreft te ver. Zelf probeer ik op mijn telefoongebruik te letten, zeker in gezelschap. Te vaak zie ik het gebeuren. Mensen gaan zitten en toveren gelijk dat ‘ding’ tevoorschijn, direct gevolgd door een ‘pling’. Zweet begint te kriebelen, want wat nu? Het getuigt niet van socialiteit om gelijk te kijken. Anderzijds is het onmogelijk om een normaal gesprek te voeren zonder exact te weten wat er voor ‘belangrijks’ is gearriveerd. Verslaafd noemt men dit. Bij mij staat het geluid van mijn telefoon uit. Aangezien ik ook maar mens ben, is mijn nieuwsgierigheid ook niet te stoppen met al dat ‘gepling’. Geluid uit is echt een aanrader voor jezelf en anderen.

In mijn eigen thuissituatie zie ik het ook. Een puberend ‘portret’ met telefoon leeft hier. Overigens is het wel een prima middel om zaken voor elkaar te krijgen, want dan pak ik hem af. Slechte resultaten, achteruitgaande woordenschat. Lever maar in voor een week. Boze blikken na de melding dat ik bij teruggave alle berichten ga verwijderen en misschien zelfs wel lees. Wat was ik gehaat, maar ik handel uit liefde, vertel ik haar. Zij gelooft er geen snars van. “Ik ben Simone en bepaal hier alles”, kraamt ze uit. Een staande ovatie geef ik haar. Overigens waren het achthonderd ‘gesprekken’. Gelukkig gaat het verwijderen in een handomdraai.

Voorlopig ga ik niet geconfronteerd worden met deze ziekelijke ontwikkeling aangaande een dienblad met toetsenbord. KFC, ik kom er nooit. Blijkbaar is hier toch behoefte aan en heb ik wellicht last van afwijkend gedrag. Ach, het zij zo.

Vroeg uit bed voor nare luchten

De voorlopige vliegtijden heb ik van de week te horen gekregen. Gelijk kriebels in mijn onderbuik en ´zenuwpoepjes´. Te bedenken, dat het nog wel even duurt, voelde ik me net een klein kind. Ik verheug me op de hete zon, de geur van zonnebrand, late avonden, ongedierte en wijn. Het eerste heugelijke feit is binnen. En we moeten er weer vroeg uit hoor. Echt vroeg, bedoel ik dan. Zo rond een uur of één s ´nachts. Wij hebben altijd van die rare tijden. Mogen wij soms niet in het daglicht gezien worden op Schiphol?

De avond ervoor gaan we op tijd naar bed, aangezien we hysterisch vroeg uit de veren moeten. Zeven uur in de ochtend is voor mij hetzelfde als midden in de nacht. Eén uur is onmenselijk. De eerste twee uren lig ik altijd klaarwakker en val dan in een heerlijke diepe slaap. Totdat die pokke wekker het verpest. Iedereen uit bed en houd vooral nog even je bakkes.

Op Bootkont (ik weet het, kinderachtig) aangekomen, geniet ik van de levendigheid. Koffers op de band, weg ermee. Vol frisse moed richting douane. Niet ineens zenuwachtig worden, schiet er door mijn hoofd. Ze verdenken mij er niet van, dat ik verboden middelen bij me draag. Het is me een raadsel, waarom ik deze gedachte altijd heb. Ik ga me echt bijna verdacht gedragen. Na het goedkeuringsknikje voel ik me toch opgelucht. Nog even met je beugel bh door de piepende poorten en koffie is binnen handbereik.

Na de koffie richting ‘inladen’. Eenmaal mijn batterij in het stoeltje gewurmd, ga ik iedereen eens bekijken. Vliegen is niet mijn grootste hobby en het lijkt soms wel of dat ik de enige tobber aan boord ben. Ik wiebel van mijn ene bil op mijn andere bil, stuntel met plastic bekertjes op het uitklaptafeltje, stomp het kind rechts van me in haar gezicht. Ben in gevecht met het vuilniszakje en de gek voor me zet zijn stoel in de relaxstand. Naar het toilet begeef ik me dan ook liever niet. Voor je het weet, lig ik te spartelen in het gangpad.  En als klap op de vuurpijl beginnen er na een uurtje of drie ook nare luchtjes te circuleren.

Even terug naar de orde van de dag, want ik dwaal af. De voorlopige vliegtijden heb ik te horen gekregen en vanaf nu komen de voorbereidingen langzaam op gang.

Moederdag met pennywafel

Vol verwachting klopt mijn hart. Ik blijf nog even liggen. Zo meteen zullen ze zeker verschijnen. Angstvallig stil is het wel beneden, het moet natuurlijk ook allemaal in het geniep. Inmiddels lig ik al een half uur wakker en zijn ze al een tijd in de weer, toch? Na drie kwartier begin ik het een beetje zat te raken en ga voetje voor voetje richting trap. Even luisteren…..ik hoor geluiden van de spelcomputer. Al een week zit ik te jubelen over mijn aankomende groots opgezette ontbijt op bed, zitten die twee ‘puisten’ doodleuk spelletjes te spelen.

Ach, ze hadden er vast geen zin in. Geeft niet hoor, straks gaan we gezellig cadeautjes uitpakken. Twee weken geleden hebben ze hun knutselarijtjes van school al gegeven. Ze konden er niet langer mee wachten of waren te lui om het te verstoppen, kan ook nog. Natuurlijk waren die eigen gemaakte dingen: geweldig, grandioos, het mooiste wat ik ooit heb gekregen, blablabla. Straks heb ik het stempeltje, ontaarde moeder. Desalniettemin, cadeautjes uit de winkel zijn ook leuk. Hoeft niet duur te zijn hoor. Een mooi juweeltje en ik ben al tevreden. Vooruit, het mag ook een waxinelichthoudertje of een drie liter fles Dove, speciaal voor vrouwen met cellulitis zijn.

Als ik terugblik op de afgelopen jaren, weet ik uit ervaring, die cadeautjes gaan er niet komen. Krentenkakkers zijn het. Op Facebook is iedereen zijn foto’s aan het showen van al het prachtigs en de verwennerij die daarbij komt kijken. Hier, hele taarten worden voorgeschoteld. Zit ik dan met mijn pennywafel. Kleine hoop heb ik nog op een bonnenboekje. Zo’n boekje waarin tegoedbonnen zitten voor: stofzuigen, prullenbakken legen, koken en stoffen.

“Wat zal zondag een heerlijke dag voor mij worden. Hoef ik helemaal niks te doen en jullie gaan mij verzorgen en het huishouden op orde maken.” Dit was mijn mantra van voorgaande week. “Jij wilt een zondag gewoon lekker lui doen en ons gebruiken voor al je karweitjes.” “Zo, snel van begrip dames. Inderdaad, lijkt me een prima idee.” “Als je maar weet, dat het de laatste dag van onze vakantie is en wij nog uit moeten rusten.” Zulke conversaties zijn voor mij cadeautjes. Aangezien ik iedere dag getrakteerd wordt op de meest leuke, eigenwijze gesprekken van die twee brutale apen, is het voor mij iedere dag….moederdag.

Winkelen bij Rasti Rostelli

Het is de hoogste tijd……onze kledingkasten ondergaan een opruimingspoging. Begonnen ben ik bij de drie andere gezinsleden. Een makkie was het! Hup, pas dit. Hup, pas dat. Te klein, te vaal, kapot, macaroni vlekken……weg ermee. Alles wat nog goed is gaat richting Kenia en een deel gaat richting kledingbank. Niet gaan zeiken nu, dat deze kleding bij de verkeerde mensen aankomt. Het overgrote deel komt gewoon bij diegene die het goed kunnen gebruiken. En als iemand zo asociaal is om bij de kledingbank aan te kloppen, terwijl ze die steun niet nodig hebben, dan hoop ik dat ze jeuk krijgen van mijn wasmiddel!

Maar dan……kom ik bij mijn eigen gedeelte. Ik kan niks weg doen, zelfs als het kapot is. Joh, een veiligheidsspeld doet wonderen. Dol ben ik op mijn ‘ouwe meuk’. Het liefst loop ik hele dagen in mijn ‘goorie goorie’, zo noem ik dat. Niet dat het vies is trouwens, het is gewoon een verzonnen woord. Zoals ik heel veel verzonnen woorden heb. Bij nader inzien is dit misschien niet het meest handige. Met ‘goorie goorie’ lijk ik te insinueren, dat ik een viezerik eerste klas ben.

Wanneer heb ik dit aangeschaft zeg? Had ik een vlaag van verstandsverbijstering, zat ik in een identiteitscrisis! Er zitten kledingstukken bij, die heb ik voor mijn gevoel nog nooit gezien. Ik zou zweren, dat ik deze ooit onder hypnose heb gekocht. Nooit ga ik een winkel meer in, waar de verkoper lijkt op Rasti Rostelli. Bekijk het maar! Nog niet zo eenvoudig, want heden ten dage hebben bijna alle mannen ‘ineens’ een baard(je)l! Afijn, dit kledingstuk heb ik nog nooit gezien, blijkbaar niet gemist, dus het kan zo weg. Niet dus! En daar begint het…..wie weet, wil ik het ooit wel een keer aan. Ik leg het nog even op de stapel ‘twijfelaars’. Er hangen ook vier verschillende maten in mijn kast, ook zo deprimerend.

Was ik maar modegevoelig, dan moet je iedere keer meedoen met de nieuwste trends en ruim je je vorige seizoen meteen op, denk ik. Lijkt me trouwens ook enorm vermoeiend. Ik trek gewoon aan wat ik leuk en prettig vind en dat is vaak helemaal niet in de ‘mode’. Wel vaak hetzelfde, dat dan weer wel, terwijl mijn kast vol hangt.

Weet je, ik doe gewoon alles wat ik het laatste jaar niet gedragen heb weg en volgende week ga ik winkelen!

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Follow Simone Dokter on WordPress.com

Simone Dokter

rondvaart

rondvaarten en boottochten in en om Utrecht

joepblog

Miniaturen over vaderschap familierecht en nog wat dingen ----------------------------------------------- scroll down of klik op het pijltje

NUtblog

Ars longa, vita brevis

annick leest

een boekenblog

daanschrijft

over het bijzondere in het alledaagse

Trendy Goodies

Een site/blog waarin ik over ons leven, onze dieren, mijn creatieve ideetjes, mijn webwinkel Trendy Goodies en mijn leven met fybromyalgie schrijf.

samentegendehardewereld

Just another WordPress.com site

Jellybeats

a personal life style blog

Ewoud Butter

Zelfstandig onderzoeker, adviseur, (toneel)schrijver

dagelijks iets degelijks

een kijk op de wereld van wielrennen, muziek, literatuur, theater, film, erotiek en zoveel meer dingen die het leven aangenamer maken

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Vertel me een verhaal

Digitaal atelier van Cathérine Ongenae

Luuk

Natuur en wat ik verder ontmoet

Anouk Fierens

#noukiestekeningetje

david troch

man van het woord

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

cindyknoke.wordpress.com/

Photography and Travel

Martin Jan Melinga

Gezondheidsfilosoof en innovator | Een kritische blik op de maatschappij en de gezondheidszorg in het bijzonder. Pleit voor Leefstijl Gezondheidszorg. Op persoonlijke titel!

Gedachtenspinsels

Personal Lifestyle Blog

wanda politica

Wanda Dijkstra - iemand met ambities, meningen en fouten.

NooitMeerBuitenSlapen

Verhalen van een ervaringsdeskundige

ZICHTBAAR ALLEEN

Een blog over poëzie

feetjeblogt

Het leven door de ogen van Feetje

Stukkie lezen?

In alles zit een verhaal

blogbydenisee

blogbydenisee

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Tifosa

Vrouw, mama, zot van mijn man en kinderen, lezen, sport, tv, eten en Italië

desperate huismus

De avonturen van een huismus in Chicago

Woolywoot

Kom, zullen we stilstaan? | weblog

Vintage Vision

Creatieve blog over mode, decoratie en fraaie hebbedingetjes!

reismeermin

Just another WordPress.com site

©urieuzeneuzemosterdpot

see it, feel it, enjoy it!

JEAN PHILIP DE TENDER

everything is a story

Henningsheim

Alltägliche Begegnungen

KoningsKrabbels | Sandra de Koning - van de Pol

Mijn Koningskrabbels gaan over Lief, Leuk, Lachen, Leven, Lessen, Lezen, Luisteren, Langdradig, Lastig, Lanterfanten, Lef, Laten & Later...

About my so called life!

Aut inveniam viam, aut faciam

Life through Cat's eyes

What you seek is seeking you #Rumi

Denkgedachten

Een bescheiden poging om mezelf, de mens(heid) en het Leven beter te begrijpen

#sylviawitte

korte schrijfsels vanuit mijn onderbuikadres

watikzoalbeleef

This WordPress.com site is the bee's knees

Peter Gortworst

Korte en soms iets minder korte verhalen.

IMPREINTofficial

The official page of the artist created to host the project 'CUT OFF'.

Sonja leest&schrijft

You know you've read a good book wen you turn the last page and feel a little as if you have lost a friend