Impulsieve acties

Als er iemand een abonnement heeft op impulsieve acties, dan ben ik het wel. Enkele impulsieve acties gaan niet verder dan mijn impulsieve geest.

Zo ging ik jaren geleden op Franse les. In de avonden zou dit plaats vinden, ideaal. Kon ik eindelijk iets meer uitkramen, dan baquet, vin en fromage. Bij nader inzien, meer dan voldoende eigenlijk. Nou, ik ben er twee keer geweest. Bij binnenkomst zag ik dat de lestafeltjes in een rondje waren gezet. We gaan toch zeker niet beginnen met zo’n kloterig kringgesprek, bedacht ik me. Natuurlijk wel! Frans voor beginners was het. Jemig, waar was ik aan begonnen! Deze mensen spraken….jawel, wel tien hele woorden Frans zeg. Wat doen ze hier?! Op zich is dat nog niet zo erg, maar dat je de indruk geeft, dat ik na iedere zin moet applaudisseren WEL!

In mijn impulsieve geest ben ik al makelaar, doktersassistente, fotograaf of schoonheidsspecialiste geweest. Een eigen B&B ben ik begonnen en een eigen broodjeszaak. Ja, u leest het…..ik heb het stikdruk! Geëmigreerd ben ik trouwens ook, naar Spanje om precies te zijn.

Eindelijk, daar komt de postbezorger. Op internet heb ik twee dvd’s en een matje besteld. Yoga, dat is het ultieme zen-gevoel….schijnt. De éénbenige berg ging nog wel. De zittende hoek werd al lastiger en de afbeelding van de lotusschouderstand deed me beseffen, dat er niks ‘zennigs’ aan is. Het echte zen-gevoel had ik tijdens de krokodil houding. Zo lig ik zeven uren aan een stuk s’ nachts!

Nu heb ik sinds een aantal weken nog een ander apparaat aangeschaft. In een gigantische opwelling, hoe verzin ik het weer. Sterker nog! Ik heb er serieus een aantal uur voor gegoogeld. Rond me heen zie ik mensen met creatieve uitspattingen, breien, haken, kaarten maken. Ze draaien hun hand er niet voor om. Handwerken is helemaal hip. Alleen dat gefrunnik leek me niks, dus bestelde ik een naaimachine. Hup, een klosje draad op de bovenkant en trappen op dat pedaal, of zoiets. Of zoiets ja, helemaal niet of zoiets. Wat een crisis! Met hulp heb ik heel dat ‘circus’ klaar gekregen, draadje hier, draadje daar. Lapje stof, eerst even oefenen was me geadviseerd. SAAI! Ik ben nog met dat ene lapje stof bezig en mijn draad is al zes keer gebroken.

Ziet u binnenkort dvd’s, een naaimachine of andere impulsieve acties voorbij komen op een verkoopsite…….waarschijnlijk is het van mij.

Een getagde narcist en de ´ijsemmeruitdaging´

‘Man wordt getagd en blijkt tweede gezin te hebben’, dit was de titel van het artikel. Getagd tijdens de ‘ijsemmeruitdaging’ (waar iedereen gewoon warm water uitdaagt). Daar stond hij dan met zijn tweede echtgenote. Het arme schaap wist ook van niks.

Chapeau voor zijn geniale acteerwerk! Nog meer chapeau dat hij zijn eerste echtgenote inclusief zijn eigen familie in een fantastische verhaal neerzet. Hier gaat een verfilming van komen, dat kan niet anders. Het einde gaat wel een andere wending krijgen, want een ontmanteling tijdens een hoogst irritante ‘Ice Bucket Challenge’ (mensen stort gewoon geld en doe niet zo achterlijk), is een einde van likmevestje!

Waar zat zijn eerste vrouw met haar gedachten?! Meneer had haar wijs gemaakt, dat hij een fraudezaak op het spoor was. Vanwege het ontstane gevaar kreeg hij getuigenbescherming. Nachtenlang moest hij in een huis slapen op een onbekend adres. En zij geloofde zijn verzinsel! Volgens mij, was ze stiekem blij dat hij lekker vaak uithuizig was. Meneertje moet natuurlijk een enorm narcistisch mannetje zijn. Zo’n kereltje met een onwaarschijnlijke dosis zelfoverschatting.

Bij de geboorte van hun kind kwam hij zelfs te laat. Tijdens zo’n cruciaal moment ben je als vrouw toch op je scherpst! De dader van dit afschuwelijks wil je zo dicht mogelijk in je buurt hebben om hem vervolgens met de grond gelijk te maken, verbaal, bedoel ik. Hij was net op tijd om de navelstreng door te knippen en weg was hij weer. Ze had beter bij hem iets af kunnen knippen. De eerste echtgenote is dan ook echt een ‘dubbelsuf’, als je het mij vraagt.

Zijn tweede vrouw schijnt bij hem te willen blijven na al deze ontmaskeringen. Ze is nu in ieder geval op de hoogte van zijn ‘bravoure’. Ach, de aankomende vier maanden kan ze er rustig over nadenken. Hij heeft eindelijk zijn lang gekoesterde beveiliging en mag in een ander huis slapen. Het huis van bewaring om precies te zijn. Hopelijk laat hij zijn zeepje niet vallen….

Bigamie is verboden. In Nederland had de beste man een gevangenisstraf kunnen krijgen van maximaal vier jaar! Het is te hopen dat de tweede echtgenote er echt geen weet van heeft gehad, anders kan ze misschien ook nog het cachot in.

Mocht u partner binnenkort beginnen over fraude, getuigenbescherming en vertrek richting onbekend adres. Denk aan bovenstaande……een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Een in de val gelokte Jedi en Aad

Ik haat hem, ik haat hem vanuit het diepst van mijn hart. Waarom gaat hij niet weg?! Ooit een keer meegekomen met een vriendin en hij is blijven hangen. In het begin vond ik hem geweldig met zijn gestroomlijnde lijf en donkere manen.

Overdag wordt ik constant met hem geconfronteerd, doodvermoeiend is het. Hij wil dat ik hem aanraak, maar ik kan het niet. Af en toe doe ik een poging, maar na twintig minuten ben ik helemaal uitgeput. Al mijn energie zuigt hij op. De bedoeling is dat ik op hem ga staan. Wat is dit voor fetish?! Zulke dingen gebeuren op tv en niet in mijn eigen huis! Hij is onverbiddelijk, gewoon lekker op hem zitten is er niet bij.

In de nacht loert hij mij vanaf het voeteneind aan, doodeng! Ik voel me, als een in de val gelokte Jedi tijdens een veldslag met Darth Vader. Te bedenken dat ik wars ben van science fiction of fantasy, wellicht vanwege de ‘engigheid’, klinkt dit als serieuze wanhoop.

Van alles heb ik geprobeerd om hem weg te jagen…..dekbedden en kleding drapeer ik over hem heen, kinderen laat ik misbruik van hem maken. Zij zijn wel dol op hem trouwens. Hij is een volhouder, hij blijft. Echte liefde van één kant! Zo zouden we het zeker kunnen noemen. Hem de deur wijzen of eigenhandig buiten zetten is een optie. Echter, dat kan ik niet over mijn hart verkrijgen, want misschien zie ik hem ooit wel zitten. Zou hij het verlossende antwoord kunnen zijn op een jarenlange strijd en durf ik daarom geen afscheid te nemen?

Het enthousiasme van mensen, die hem ook hebben, deel ik niet…..nog niet. Ze vinden hem heerlijk, brengt zelfs ontspanning of een hoogtepunt (oké, hoogtepunt is een verzinsel). Lichtelijk gestoord en overdreven, wat mij betreft.

Nu heb ik dus nieuwe afspraken met mezelf gemaakt en besloten dat ik iedere dag een gesprekje met hem ga voeren. Ook heb ik hem een naam gegeven. Hij heet Aad, kort maar krachtig. “Hoi Aad, alles goed? Nog iets meegemaakt vandaag?” Aad is er één van weinig woorden, merk ik, zeg maar rustig…..geen woorden.

Vandaag is de dag. We gaan ‘HET’ doen! Na het zoeken van de juiste kleding, oftewel synthetische ellende, begeef ik me vol enthousiasme richting mijn gezelschap.

Voor het eerst ben ik blij met…..‘Aad mijn fitnessapparaat’!

Rariteitenkabinet

Nu ben ik heus wel wat gewend, maar gisteravond heb ik toch weer met volle verbazing naar een programma zitten kijken…….scarificatie, pearling, piercing en gespleten toestanden. Ik heb besloten om het positief te benaderen en zijn er voordelen aan?

Scarificatie, is het decoratief bewerken van de huid. Het littekenweefsel wat vervolgens ontstaat, blijft voorgoed achter als bijvoorbeeld een bloem of ster. Geen voordeel te ontdekken. Buiten het feit, dat de mensen die hun huid laten bewerken, het mooi vinden. En dat is hun goed recht.

Pearling, is het plaatsen van silicone balletjes onder de huid. De mevrouw in het programma had ze in een schaamlip (au). Voordeel? Geen idee! Was het geld op voor een silicone buste? Daarbij lijkt het me pijnlijk met fietsen. Echter laten ze ook balletjes op hun voorhoofd plaatsen, als zijnde hoorntjes. Nou, dat zou nog weleens handig kunnen zijn zeg! Je staat aan de voordeur met je handen vol, kun je mooi met je hoorntjes aanbellen. Ideaal eigenlijk!

Gelukkig, daar komen de piercings, dat is bekender terrein. Niet dat ik er één heb, maar piercings zijn toch wel aardig ingeburgerd. Een prins Albert (even googelen, als u het niet weet), daar deinzen we niet meer voor terug. Algemeen bekend, dat ze daar geplaatst worden. Wat? In je baarmoederhals! Waarom?! Oké, dit is vreemd. Zouden ze de verwachting hebben, dat het als anticonceptie werkt? Zie je de zaadjes al voor je: “Wow, afremmen! Een ridder aan de poort, TERUG!”

Na de ‘break’ komen de gespleten toestanden. Voor de mensen met een zwakke maag, is mijn advies: stop met lezen en ga iets anders doen. Op het scherm verschijnt een gespleten lid. Deze meneer had dus twee halve lidjes. Ik zie het al voor me: “Hallo, ik ben ….  en heb twee halfjes wit (of bruin).” Gewoon plassen is er voor deze mannen niet meer bij, een katheter moeten ze gebruiken. Ineens hebben ze namelijk een soort sprinkler daar beneden. In shock was ik, maar ja, het programma droeg ook deze naam, dus ik had het kunnen weten. Net bekomen, diende het volgende gespleten item zicht aan. Een gespleten tong. Maar natuurlijk, dit is rete-handig…..je kan tegelijkertijd aan twee kanten van je gebit restjes eten van tussen je kiezen wroeten. Ik zie mogelijkheden! Twee ijsjes tegelijk opeten! Oh, oepsies..ik brandde mijn tong, maar niet getreurd….ik heb er nog één!

Waarom zijn we niet zo geboren, geweldig!

Irritante gezelligheid

Ja hoor, ze zijn er weer! In grote aantallen ons eiland binnengedrongen, de toeristen. Het brengt sfeer, drukte, gezelligheid en in eerste instantie altijd een berg irritatie.

Die berg irritatie, is eigenlijk mijn eigen stomme schuld. Ik leer het namelijk nooit. Waarom wil ik altijd de zaterdag voor Pasen nog even snel iets uit de winkel halen? Na al die jaren zou ik toch moeten weten…..dat is niet haalbaar! Ze lopen voor je voeten, ze schieten niet op, ze maken onverwachte bewegingen naar links en rechts, ze draaien ineens om en als klap op de vuurpijl hebben ze ook nog bloedirritante kinderen. Zijn natuurlijk helemaal geen irritante kinderen, voor mij zijn ze dat, simpelweg omdat ze stierlijk in de weg lopen.

Nog erger is het, als ik voor de eerste keer in het vers geopende seizoen mijn auto niet kwijt kan op een parkeervergunningsplek, omdat er een toerist staat. Als ik ze net zie parkeren, dan stap ik er driftig op af. “U mag hier niet parkeren hoor, dit zijn plaatsen voor BE-WO-NERS (daarbij wijs ik met priemende vinger op de bijbehorende huizen). Ze komen dadelijk controleren (dat beweer ik inderdaad) en dan kost het u driehonderdzestig euro!” Gelukkig is de boete in het echt niet zo hoog, maar ik ben genoodzaakt om te overdrijven. Soms rijden ze in dikke, vette bakken en dan ben ik bang dat ze niet schrikken van het bedrag en gewoon blijven staan! Zo’n actie zorgt trouwens voor een goed gevoel hoor. Ze bedanken me altijd, tenslotte heb ik ze net ‘op tijd’ gewaarschuwd, denken ze. En nu van mijn plek af. “Tjuusefluus”, fluister ik.

Als ik binnenstap van mijn ‘survival’, klaag ik steen en been tegen meneer stoïcijns. “Zeur niet zo, wat doe jij als je op vakantie bent. Jij loopt daar ook constant in de weg en treuzelt bij iedere ‘prullariawinkel’.” “Nou ja zeg, in Spanje hebben ze mañana, mañana hoor, daar moet dat!” “Jij wil trouwens ook altijd zo dicht mogelijk bij het centrum parkeren, als je op vakantie bent”, gaat hij verder. “Dit is toch geen vergelijk! Wij zitten altijd in een snikheet oord, dan MOET je wel dichtbij parkeren!”

Irriteren doe ik me altijd maar even. Vanaf nu ga ik voor tien uur in de ochtend naar de winkel en ik rij wel een blokje om voor een plekje en wens ze allemaal een fijne vakantie toe.

Meidenmiddag

Een heerlijke middag heb ik achter de rug. Zo’n middag met een huis vol lawaaiige meisjes en meiden. Vaak ben ik aan het werk, maar vanmiddag niet en ik geniet ervan. Van tevoren waren alle dates al afgesproken, dus ik was voorbereid. Aangezien ik lichtelijk gestructureerd ben is dat noodzakelijk.

Als de bel is gegaan stap ik het schoolplein op. Bijna nooit eerder, niet omdat ik contactgestoord ben hoor (oké, soms een beetje), dat is mede afhankelijk van wie mijn oog allemaal ‘scant’.

Zo, alle meisjes verzamelen! Ja hoor, daar hebben we ze. Ze moeten eerst nog met een ander meisje ´iets´ bespreken, maar dat duurt mij te lang. “Dames, komen jullie nog?” vraag ik. “Ga jij maar alvast naar de auto hoor. We komen zo!” Zes jaar, zijn ze. “Nou, dacht het niet moppentrommels! Komen nu, anders laat ik jullie hier achter, als Hans en Grietje!”

Eenmaal in de auto, kunnen we richting huis. “Zullen we door elkaar heen gaan zingen?” “Ja, goed idee!” Grappig verzonnen, denk ik bij mezelf. Er zingt er vast één, altijd is Kortjakje ziek en de ander Vader Jacob. Eventueel andere kinderliedjes, maar vooruit, goed bedacht spelletje. Ik kan je verzekeren, origineel was het. Als ik het zou moeten omschrijven was het een mix van Nana Mouskouri met Iron Maiden.

Thuis aangekomen zijn de meiden ook gearriveerd. Er worden her en der skateboarden geparkeerd. Uitkijken voor mij dus! Ze hopen, dat ‘de kleintjes’ boven gaan spelen. Jut en Jul waren dat al van plan en vertrekken richting trap. Vestjes, truien en andere bijzaken liggen overal. Vies wordt er gekeken naar alle koekkruimels die ‘de kleintjes’ hebben achtergelaten. Aan zo’n gore tafel gaan ze natuurlijk niet zitten, de dames. Snel veeg ik het weg.

Of ik even mijn laptop af wil staan, want daar staat de juiste muziek op en ze gaan een dansje oefenen. Mijn vrije middag spendeer ik graag achter de laptop, maar ik ben de beroerdste niet. Volle bak muziek aan en ze gaan aan de slag. Wauw, stiekem gluur ik door mijn wimperharen, ziet er goed uit. “Je mag wel kijken”, zeggen ze. Mijn hart maakt een sprongetje, leuk! Zal ik vragen of dat ik mee mag doen? Nah, doe maar niet!

Helaas overal is een tijd van. Boven is een roze speelgoedbom ontploft. Beneden hangt de zoete geur van ‘meisjesparfum’, siroop en koekjes.

En mijn laptop is weer van mij.

Eindelijk, weer gluren!

Als de dagen gaan lengen, kan ik mijn avondwandelingetje weer gaan maken. Vaak heb ik geen zin, maar eenmaal aan de wandel is het altijd heerlijk. Ik behoor tot de ‘gluurcategorie’, dus ik loop ‘binnen de poorten’, langs gracht, haven en een rondje historisch centrum door het Middeleeuws stratenpatroon.

Heerlijk is het, ik aanschouw het gevecht tussen twee duiven of is dat geen vechten, duiven ‘viezelevozelen’ toch niet zo?! Regelmatig kom ik mens met hond tegen, soms ook hond met mens. Oude stelletjes, kletsende meiden inclusief een walm parfum. Kinderen die richting sport vertrekken en honderdduizend drollen, althans zo lijkt het.

Onderweg gluur ik zonder enige schaamte overal naar binnen, totdat ik oog in oog sta met de bewoner en knik dan vluchtig. Ach, dat is het risico, het weerhoudt me er zeker niet van. De tafereeltjes die zich binnenshuis afspelen, zijn als kleine voorstellingen en ik geniet ervan. Bij sommige huizen hangt op ooghoogte plakfolie op de ramen, daar zou ik eigenlijk moeten bukken. Aangezien ik niet opgepakt wil worden, houd ik me in. Velen hebben echter volop open huis, of nog gekker…..het lijkt wel een aquarium. Serieus hoor, hele grote ramen zonder enige raambekleding. Vaak hebben ze gigantisch felle verlichting, zodat ik me afvraag of de aanmaak van melatonine daar wel op gang komt (wat kan mij het eigenlijk schelen) en negen van de tien keer hebben ze een mega grote schreeuwerige tv.

Mijn reisje gaat verder langs de haven, grote kleurrijke kotters met roestige trappen, helemaal verlaten en omringd door een zilte zeelucht. Jachtbootjes, complete woningen zitten ertussen. Ook hier ‘gluurbuur’ ik erop los, als ze tenminste geen geblindeerde ramen hebben. Zou niks voor mij zijn trouwens, op zo’n boot klauteren. Ik heb de handigheid van een kiwi en zie mezelf al bungelen aan de zijkant van zo’n boot.

Al wandelend kom ik langs het hertenkampje en dat blijft niet onopgemerkt. Volkomen onduidelijk is het, waarom die herten mij altijd zo lang nakijken. Volgens mij, lachen ze me uit, maar dat weet ik niet zeker. “Als je zo blijft kijken, eet ik je op met kerst!” lispel ik naar ze. Het heeft geen effect.

Als de dagen gaan lengen, kan ik mijn avondwandelingetje weer gaan maken. Aan het einde van de wandeling is het altijd fijn thuis komen. “Hoi mama, heb je lekker je wandelingetje gemaakt? Goed bezig hoor, voor je dikke billies!”

Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

Follow Simone Dokter on WordPress.com

Simone Dokter

rondvaart

rondvaarten en boottochten in en om Utrecht

joepblog

Miniaturen over vaderschap familierecht en nog wat dingen ----------------------------------------------- scroll down of klik op het pijltje

NUtblog

Ars longa, vita brevis

annick leest

een boekenblog

daanschrijft

over het bijzondere in het alledaagse

Trendy Goodies

Een site/blog waarin ik over ons leven, onze dieren, mijn creatieve ideetjes, mijn webwinkel Trendy Goodies en mijn leven met fybromyalgie schrijf.

samentegendehardewereld

Just another WordPress.com site

Jellybeats

a personal life style blog

Ewoud Butter

Zelfstandig onderzoeker, adviseur, (toneel)schrijver

dagelijks iets degelijks

een kijk op de wereld van wielrennen, muziek, literatuur, theater, film, erotiek en zoveel meer dingen die het leven aangenamer maken

Di's Storia

verhalen gedichten illustraties

Vertel me een verhaal

Digitaal atelier van Cathérine Ongenae

Luuk

Natuur en wat ik verder ontmoet

Anouk Fierens

#noukiestekeningetje

david troch

man van het woord

Vreemde avonturen in een klein dorpje

Met Nonkel Juul, Bieke en tal van anderen

cindyknoke.wordpress.com/

Photography and Travel

Martin Jan Melinga

Gezondheidsfilosoof en innovator | Een kritische blik op de maatschappij en de gezondheidszorg in het bijzonder. Pleit voor Leefstijl Gezondheidszorg. Op persoonlijke titel!

Gedachtenspinsels

Personal Lifestyle Blog

wanda politica

Wanda Dijkstra - iemand met ambities, meningen en fouten.

NooitMeerBuitenSlapen

Verhalen van een ervaringsdeskundige

ZICHTBAAR ALLEEN

Een blog over poëzie

feetjeblogt

Het leven door de ogen van Feetje

Stukkie lezen?

In alles zit een verhaal

blogbydenisee

blogbydenisee

Blogger uit Amsterdam-ZuidOost

schrijft met plezier

Tifosa

Vrouw, mama, zot van mijn man en kinderen, lezen, sport, tv, eten en Italië

desperate huismus

De avonturen van een huismus in Chicago

Woolywoot

Kom, zullen we stilstaan? | weblog

Vintage Vision

Creatieve blog over mode, decoratie en fraaie hebbedingetjes!

reismeermin

Just another WordPress.com site

©urieuzeneuzemosterdpot

see it, feel it, enjoy it!

JEAN PHILIP DE TENDER

everything is a story

Henningsheim

Alltägliche Begegnungen

KoningsKrabbels | Sandra de Koning - van de Pol

Mijn Koningskrabbels gaan over Lief, Leuk, Lachen, Leven, Lessen, Lezen, Luisteren, Langdradig, Lastig, Lanterfanten, Lef, Laten & Later...

About my so called life!

Aut inveniam viam, aut faciam

Life through Cat's eyes

What you seek is seeking you #Rumi

Denkgedachten

Een bescheiden poging om mezelf, de mens(heid) en het Leven beter te begrijpen

#sylviawitte

korte schrijfsels vanuit mijn onderbuikadres

watikzoalbeleef

This WordPress.com site is the bee's knees

Peter Gortworst

Korte en soms iets minder korte verhalen.

IMPREINTofficial

The official page of the artist created to host the project 'CUT OFF'.

Sonja leest&schrijft

You know you've read a good book wen you turn the last page and feel a little as if you have lost a friend